Vidu la nivi chi cadi lenta,
‘mmuccia casi, strati e vaneddi,
ma nun ‘bbianca supra li pinzeri
di la genti.
Vidu l’arburi di li fogghi spugghiati ,
iò tremu ‘nta lu friddu su’ jittati.
Vidu li cimi di li muntagni,
testi bianchi di vecchi ,
penzu a lu focu chi spissu li ardi.
Vidu tantu e forsi troppu, l’acqua chi
scurri ‘nto lettu di lacrimi,
avvilinata di troppu culura.
Vidu omini campari a la
vintura, mi dumannu e forsi
sbagghiu: Ma chista eni la vita?
Ahimè , vidu cu pena ma nun pozzu
parlari, nun àiu chi fari!
Rita Vieni
QUESTA E’ LA VITA?
Vedo neve che scende lenta
imbianca case, strade, viuzze,
ma non purifica , della gente,
i pensieri.
Vedo alberi nudi, le foglie
in pasto alla terra, a marcire.
Vedo le montagne, dalle cime
imbiancate, simili a vecchi stanchi,
troppe volte arse in roghi estivi.
Vedo forse troppo, le acque dei fiumi
avvelenate da sostanze nocive.
Vedo uomini allo sbando, mi domando:
E’ questa la vita?
Ahimè vedo con pena ,
ormai tace la mia coscienza,
zittita dall’impotenza.

Commenti